This week I’ve come to realize that a lot of the time I don’t take my work seriously. In the sense that I’m always playing down what I do. I have a hard time being convinced that what I do has value.
This realization hit me in the face and could easily knock me out if it catches me off guard. It’s one of those things that keeps following me where-ever life takes me and I’m rather fed up with it. In the light of the mindfulness course that I’m half-way through I should embrace this emotion and stop fighting against it.
So right now, I’m wrapping my self-criticism and self-disappointment in our woollen PEI blanket and won’t stop hugging the blanket with its contents untill I’ve come at peace with my emotions.
Sleep well.
2 Comments
He Elmine,
Effe een opkikker. Soms is het resultaat van het werk niet altijd zichtbaar. Neem mij nu, ik lees al jaren je blogs (en nu dus 67 dagen lang…) en helpt mij soms over zaken na te denken.
Dus zie je werk niet als nutteloos, maar als een bijdrage tot een happy community.
Gr,
Richard
P.S. Soms is die deken ook wel lekker.
Dank je voor deze opkikker